Archief

Alle blogs op een rijtje 

Scroll naar beneden voor één van de volgende blogs: 

♡ My Human Design 
♡ Gonda op het Yogapad
♡ From Joe with Love
♡ De Wijsheid in een Zandkorrel
♡ Onder de Ashram-boom
♡ Dear Wayne
♡ Leven met een Gouden Randje
♡ As I Began to Love Myself

♡ As I Began to Love Myself
♡ Little Girl, Big Dreams 
♡ Ondernemen zonder Plan
♡ Mediteren voor Monkey-Minds 
♡ Lang Leve de Grenzen! 
♡ Ochtendrituelen van een Yogi
♡ Sloppy Thinker
♡ Het Groene Boekje

♡ I got Magical Powers! 
♡ Bananen in Overvloed
♡ Soul Sisters 
♡ Karma is a Bitch 
♡ Me, Myself and Ego
♡ Bye Bye Burn-Out
♡ Huilie huilie op de mat 

My Human Design

Discover the Person You Were Born To Be

Donderdag 17 oktober 2019

Mensen die mij kennen, weten dat ik altijd wel bezig ben een nieuw project. Dat ik heel vaak een nieuw idee heb, mega-enthousiast ben, en dan halverwege weer verderga met een nieuw fantastische idee. Duizend dingen begonnen, duizend dingen niet echt afgemaakt. Niet omdat ik dat waar ik mee bezig was niet meer leuk vind, maar gewoon, omdat ik dan geïnspireerd raak door iets anders. En dat moet dan gewoon. Voor mij voelt dat aan de ene kant heel logisch, maar ergens knaagt het ook altijd aan me. Alsof ik iemand ben die snel opgeeft en geen doorzettingsvermogen heeft. Een Quitter dus.

Op mijn cv staat ook een ellenlange lijst van verschillende banen en projecten. Vooral bij de laatste werkgevers kreeg ik het voor elkaar om mijn inspiratieprojecten door te voeren op de werkvloer. Zolang ik de vrijheid had om het op mijn manier te doen, was het fantastisch. Dan boekte ik veel successen in een korte tijd, en zat ik lekker in mijn vel. Toch gebeurde het heel vaak dat ik dan ineens voor een ander karretje werd gespannen, want ‘als ze dit kan, dan kan ze dat ook wel voor ons doen’. Of het moest toch ineens op een andere, meer conventionele manier. En steeds als dat gebeurde, was al mijn plezier en energie weg. De inspiratie kwijt. Dat gevoel dat ik bergen kon verzetten was dan gewoon opgelost in het niets, en maakte plaats voor boosheid, en tegelijkertijd het gevoel van niet moeten aanstellen. Heel lang heb ik mezelf en mijn omgeving niet zo goed begrepen. Waarom kan het niet op mijn manier als ik zeker weet dat het een goed idee is? En waarom kan ik het niet gewoon doen op hun manier en me aanpassen? Een groot innerlijk conflict. En hoe erg ik dan ook mijn best deed om wat ik ‘moest’ doen toch goed te doen, eindigden die contracten dan allemaal vrij snel en dramatisch. Weer iets niet afgemaakt, en op naar het volgende. Bij een nieuwe werkplek vond ik dan ook wel weer snel dat plezier en de inspiratie terug. Van hoogtepunten naar dieptepunten en weer terug naar hoogtepunten in een rap tempo, en van de ene manifestatie naar de andere. Maar na een veel te heftige achtbaan en een burn-out was ik er klaar mee om weer in dienst te gaan.

Wat een opluchting was het om voor mezelf te gaan werken. Eindelijk doen wat ik zelf wil, en wat ik denk dat goed is. Alles wat ik leuk vind gewoon gaan doen. En elke keer is het weer iets nieuws dat interessant is en uitgezocht moet worden. Niet omdat het oude niet meer goed is, maar omdat ik zo’n verschrikkelijke honger heb naar.. ja wat eigenlijk? Ik ben in ieder geval steeds op zoek naar nieuwe inspiratie. Mijn lessen een paar weken in de toekomst plannen gaat bijna niet, want ik weet dat ik onderweg toch weer een nieuw idee krijgt waar ik dan achteraan moet gaan. Waarom komt toch die eeuwige behoefte vandaan om nieuwe dingen te denken, te maken en te delen?

Een paar weken terug kwam ik in aanraking met Human Design. Een systeem waarin I Ching, Kabbala, chakra’s en astrologie gecombineerd worden en je voorzien van een blueprint op basis van je geboortedatum, -tijd en -plaats: jouw eigen Human Design. De blueprint van hoe jij bent geboren, hoe jij bent zonder of onder je aangeleerde patronen en conditioneringen. Je ware zelf in dit leven. Ooit was ik supersceptisch over dit soort dingen, net als dat ik yoga maar zweverig vond, maar tegenwoordig weet ik beter. We zijn zo veel meer dan onze thinking mind. En vooral, weer iets heel cools om mijn tanden in te zetten!

Er is veel meer om te ontdekken, maar om een idee te geven.. Ik ben blijkbaar een Manifestor,  het ‘Making It Happen’-type. Ongeveer 8 procent van de wereldbevolking is een Manifestor. Geboren om verandering te brengen, om mensen in bewegingen te krijgen en een movement te creëren. Om dingen te initiëren en op gang te helpen. Nou, daar heb je het. Het is dus niet gek dat ik van project naar project hop, en sterker nog, het precies de bedoeling van mijn leven. Inspiratie komt op en moet gemanifesteerd worden. Anderen mogen ervan profiteren en er verder op doorgaan. Manifestors doen volgens het boek graag dingen alleen (waar) en op hun eigen manier (waar).

‘Don’t even think about trying to control a Manifestor. You might as well lock a lion in a tiny cage and await the roar’. Waar.

Verder zegt mijn Human Design-profiel dat mijn emotionele centrum dominant is, en dat ik een 3/5-profiel heb. Dat wil veel te kort samengevat zeggen.. Mijn emoties kunnen alle kanten opgaan, de beste beslissingen worden gemaakt wanneer de wateren rustig zijn, ik wil mijn fantasieën leven én ik heb nogal veel drama in mijn leven. Ik heb inderdaad redelijk wat drama meegemaakt, hoewel ik me altijd heb afgevraagd waarom.. Hoe graag ik het ook wilde vermijden, het gebeurt alsof ik er geen controle over heb. Maar, volgens Human Design hoort dit bij mijn blueprint. Blijkbaar ben ik hier ben om zoveel mogelijk te leren van het leven. Falen, trauma en overleven zorgen voor wijsheid die doorgegeven kan worden aan anderen. Blijkbaar is het mijn taak om drama en heftige emoties mee te maken, zodat ik anderen kan onderwijzen en begeleiden. Mijn ware ik wil zoveel mogelijk levenservaring opdoen en werken aan een beter leven voor mezelf en anderen. De wereld mooier achterlaten.

Wat een opluchting én openbaring is dit boek. Er is niets mis met me en het pad wat ik bewandel past eigenlijk heel goed bij mijn Human Design. All is well! Inmiddels ben ik begonnen aan ‘The Gene Keyes’, een boek over de codes in je DNA en hoe je deze als het ware kunt ontsleutelen om je leven volgens je hoogste potentie te leven en je hogere doel te omarmen. Wie weet komt dit terug in de yogalessen. Ik wacht nog op een goed idee.

Liefs, Marije

Ps. Wil jij ook weten of jij volgens jouw blueprint leeft? Bestel dan de boeken:
Human Design - Discover the Person You Were Born to Be van Chetan Parkyn   én
The Gene Keys - Embracing Your Higher Purpose van Richard Rudd :)! 


Gonda op het Yogapad

Gastblog

Vrijdag 13 september 2019

Yoga, dat is echt iets voor mij.
Dat denk ik toch nu toch al bijna mijn hele leven, ongeveer, in ieder geval al vanaf mijn puberteit. Om de een of andere reden nooit echt daad bij het woord gevoegd. Er waren altijd excuses om niet werkelijk toe te geven aan mijn gevoel van  “Yoga, dat is echt iets voor mij”. Tot afgelopen januari, toen liep ik tegen een burn-out aan en was ik op zoek naar ontspanning en rust voor de chaos in mijn lijf en hoofd, toen zijn alle excuses overboord gegaan en ben ik het aangegaan.

De eerste yoga les was een Hatha les en daar lag ik in savasana met pijn in mijn rug en tijdens mijn eerste surya namaskara (de zonnegroet) voelde ik me een ontzettende houten trien, voelde totaal niet soepel. De ademhalingsoefeningen kapalabhati pranayama en anulom vilom pranayam waren moeilijk, in het begin was het zoeken naar hoe doe ik dit allemaal. Ondanks dat ik dacht dat ik het best wel los kon laten en de situatie kon laten zijn voor wat het was, was ik ook ontzettend hard aan het werk om de houdingen en oefeningen onder de knie te krijgen. En wat voelde het toch ook goed.

Nu driekwart jaar en wat verschillende emotionele toestanden verder, kan ik zeggen dat ik mezelf weer heb gevonden, mijn flexibele lijf is weer terug.  Mijn schouders doen geen pijn meer wanneer ik in balasana (child pose) lig, wat betekent dat mijn stress/blokkade weg is. En Marije bedankt voor de inzichten van Joe Dispenza (fijn wetenschappelijk) en Sadhguru  (heerlijk spiritueel), ook de meditaties van hen zijn geweldig, wat een rust ervaar ik daardoor. Yoga voelt als thuiskomen, thuiskomen bij mezelf.

Afgelopen week een les over vrede in jezelf. De rust in jezelf, in plaats van blijven zoeken naar een plek buiten jezelf. Die rust ervaar ik als balans in mijzelf en er is 1 houding voor mij waar ik dat het meest ervaar, de salamba sirsasana (de hoofdstand)!! Deze week weer gedaan en wanneer ieder stapje goed gaat dan voelt deze houding zo sterk, echt heerlijk.
 
Ik wist het, Yoga, is echt iets voor mij!!

Liefs,  Gonda

From Joe with Love

 31 augustus 2019 

Elke ochtend om half 6 de wekker. Chill-outfit aan, glaasje water drinken, tandenpoetsen en een kaarsje aan. En natuurlijk meditatie-olie in de diffuser. Maximale ZenDen. Tien minuten later zit ik er hoor, op m’n rode kussentje. ‘Close our eeeyyyessssss, and relaaax.. yoouuuur booodyyyyyyy’. Na een uur doe ik mijn ogen weer open. De wereld is er nog, en ik ook. En toch is er iets veranderd.

Een tijdje terug op een zaterdagmiddag zag ik de aankondiging van de livestream ‘Demystify the Mystical – The Formula’ van dr. Joe Dispenza. Ik volg dr. Joe al een tijdje, want hij kan heel fijn de link leggen tussen yoga, meditatie en quantumfysica, en.. de wet van aantrekkingskracht. Hij wil wetenschappelijk aantonen dat je met je mind je eigen leven (lees: geluk, gezondheid, welzijn, liefde, overvloed, etc.) kunt creëren. Ik ben mega-gefascineerd door al die onderwerpen, en de livestream zou diezelfde avond zijn, dus ik was helemaal blij. Wat een timing weer.

Het is zaterdagavond, de avond waarop veel mensen genieten van een filmpje en een wijntje, en ik zit op mijn meditatiekussen. Komt u maar met die wijsheid. Ik hang aan Joe’s lippen, I love this holy shit! Na twee uur theorieles gaan we dan eindelijk mediteren. De opdracht is simpel: breng je aandacht naar je hart, en tune in op de emoties die je graag wilt voelen. En nog wat details, maar laten we het hier makkelijk houden. Ik ga rechtop zitten, en sluit langzaam mijn ogen. Joe begint te praten, en ik kan mijn lach niet inhouden. De stem is weinig rustgevend en matcht niet met de achtergrondmuziek. Heel bizar dit. Toch kan ik me eroverheen zetten en voel dat ik steeds dieper naar binnen ga. Waar dat dan ook is. Wanneer ik mijn ogen weer open doe, is er een uur voorbij. Ik voel de energie in mijn lichaam, en om me heen. Het voelt heel lekker, alsof er iets heel bijzonders is gebeurd, of staat te gebeuren. Ik kan het niet helemaal plaatsen, maar dit ga ik vaker doen. Elke dag.
 
Na een paar dagen mediteren ben ik echt onder de indruk van het effect. Ik voel me helder, ik voel me licht, ik voel vreugde. Alles lijkt makkelijk te gaan. Ik kan niet anders kan dat dit delen met mijn yogi’s. Ik besluit een lessenserie te maken rondom de formule van Joe, een lessenserie Yoga with Love. Niet een uur mediteren, maar wel zijn techniek toepassen voor, tussen, in en na de yogahoudingen. En het werkt, het is magisch. Soms denk ik dat ik dingen voel, omdat ik ze wil voelen, maar dat ik mezelf stiekem wat wijs maak. En natuurlijk is dat ook een beetje zo, want je bent zelf het placebo-effect.. Maar, de magie die ik voelde, die voelen anderen ook! Een paar mooie reacties uit de serie Yoga with Love:

‘Na de yogales reed ik naar huis, en alle stoplichten sprongen op groen.’
‘Ik voel een groot veld van energie om me heen.’
‘Ik krijg ineens ontzettend veel inspiratie.’
‘Mijn hart voelt helemaal warm aan.’
‘Ik straal helemaal!’
‘Wauw, dit zou iedereen moeten voelen’.
‘Ik kan nu gewoon een gevoel van vreugde oproepen, heel bijzonder’.

Mooi hè? Oké, to the point. Op naar de formule, de techniek. Een beetje van mezelf, en een beetje van Joe. Het begint met je aandacht. Waar je je aandacht op richt, daar gaat je energie naar toe. En waar je energie naar toe gaat, dat groeit. De sleutel is om je aandacht naar je hart te brengen. In veel religies, culturen, spirituele bewegingen, boeken, liedjes en gedichten wordt er steeds weer naar het hart gewezen. En best logisch ook.. Een hart in balans heeft een fascinerend groot effect op je welzijn, en een hart uit balans ook. Maar een hart uit balans heeft een iets minder fijn effect. Herinner je maar eens het verschil tussen intens verliefd zijn en een gebroken hart hebben. Een hart in balans is duidelijk fijner, toch? Wanneer je hart perfect in balans is met je ademhaling noem je dat hart-coherentie. Hart-coherentie voelt als ecstasy, als pure liefde. In yoga is daar een mooie uitdrukking voor: je hart-chakra is in balans. Door je aandacht naar je hart te brengen, breng je meer energie naar je hart. Terwijl je de aandacht in je hart houdt, adem je rustig in en rustig uit. Op elke uitademing ontspan je iets meer, en alleen al daardoor kom je iets dichter in de buurt van je hart-coherentie. Je frequentie gaat iets omhoog, en dat voelt waarschijnlijk lekker. Hoe hoger je frequentie, hoe fijner je je voelt. Dus, aandacht naar je hart!

Wanneer dit goed voelt, dan kun je het proces stimuleren door de kracht van je gedachten en je emoties te gebruiken. Je gedachten en emoties hebben ook frequenties. Fijne gedachten (hoge frequentie) zorgen veroorzaken fijne emoties (hoge frequentie) en andersom, onprettige gedachten (lage frequentie) zorgen voor onprettige emoties (lage frequentie). Probeer dus eens fijne gedachten te denken.

Gelijk een belangrijke opmerking hierbij.. Denk aan iets dat altijd goed voelt! Dat sowieso al goed voelt! Denk aan iets of iemand waar je liefde voor voelt, een sterke verbinding mee hebt, waar je ontzettend dankbaar voor bent, waar je heel blij van wordt of iets dat je heel graag zou willen. Probeer niet om iets dat eigenlijk niet goed voelt, om te draaien naar iets positiefs. En ook niet om aan iets te denken wat je graag zou willen, maar waar je helemaal niet in gelooft dat het zou kunnen. Hou het makkelijk. Denk aan je hond (als je je hond leuk vindt..), aan de bloemen in je tuin, aan dat natuurgebied waar je altijd chill kunt wandelen. Aan een toekomst die je graag zou willen én waarvan je gelooft dat het kan. Een toekomst waarbij je je kunt voorstellen hoe het zou voelen. Zodra je iets kiest waarbij je tegelijkertijd weerstand bij voelt, dan werkt het niet. Dan veroorzaak je een rommelige frequentie.

Goed, je heb je aandacht dus in je hart, je ademhaling is kalm, en je denkt fijne gedachten. Probeer nu eens om die emoties, de gevoelens die horen bij je gedachten te herinneren. Stel je voor dat die situatie er is, hoe zou je je dan voelen? Herinner je het gevoel van liefde, van dankbaarheid, van vreugde, van.. vrijheid. Voel de emoties in je hart. Roep ze op. Adem ze in. Door nog meer in te tunen op die emoties, gaat je frequentie nog meer omhoog. Dit zou al superfijn moeten voelen. En nu komt het mooie.. Je emoties zijn magnetisch! Door al je aandacht te richten op je hart en op die fijne emoties, ontstaat er een magnetisch veld rondom je hart. En dat betekent.. dat je meeeeeeer van diezelfde frequentie naar je toe trekt! Wat trek je dan naar je toe? Nou.. dat kan allerlei vormen hebben. Je krijgt meer gedachten binnen die minstens net zo fijn zijn. Je voelt meer fijne gevoelens. Het kan ook in de vorm van situaties, waarbij je soortgelijke emoties voelt. Bijvoorbeeld dat mensen om je heen anders op je reageren, prettiger. Dat er ineens iets gebeurt waar je heel blij van wordt. Dat het leven mee lijkt te zitten. Dat een pijntje uit je lichaam verdwenen is. Kortom, gebeurtenissen in allerlei vormen die qua gevoel matchen met het gevoel dat je opriep in de meditatie. 

Dat klinkt goed toch? Hoe vaker je dit oefent (aandacht in je hart en intunen op die emoties die je graag wilt ervaren), hoe makkelijker het wordt om die gevoelens op te roepen en om ze vast te houden. Je magnetisch veld wordt steeds stabieler, en je begint controle te krijgen over hoe je je voelt, en wat je naar je toe trekt. Je kunt steeds vaker zelf bepalen hoe je je voelt, en eigenlijk is dit je grootste succes. Je bent namelijk niet meer afhankelijk van wat er wel of niet in je leven gebeurt, je kunt hoe dan ook happy zijn. En wanneer je happy bent, komen goede dingen dus vanzelf op je af.

Wil je een leuke huiswerkopdracht? Tune dan wat vaker in op die fijne emoties, en laat me weten wat het effect is!
 
Liefs, Marije
 
Ps. Deze techniek is superkrachtig, maar stel dat je nou in een rotbui bent, of al een tijdje erg down bent, dan lukt het je misschien niet om bij die fijne gedachtes te komen. Hou dan gewoon je ‘neutrale’ aandacht in je hart en bij je adem. Laat die fijne gedachtes even zitten. Gewoon je hart en je ademhaling observeren. Dit werkt al 😊.

Ps. Ps. Wil je meer lezen van Joe Dispenza, en begrijpen waarom deze techniek werkt? Hoe het wetenschappelijk in elkaar zit? Of hoe je nog dieper kunt gaan? Lees dan één van zijn volgende boeken: Becoming Supernatural, Breaking the Habit of Being Yourself of Jij bent de Placebo.


De Wijsheid in een Zandkorrel

“All you have to do is contemplate a simple grain of sand, and you will see in it all the marvels of creation. Listen to your heart. It knows all things, because it came from the Soul of the World, and it will one day return there.”

 ― Paulo Coelho


18 augustus 2019

Ergens liggend onder een boom, wandelend in het bos, starend naar de lucht of gefascineerd kijkend naar het water. Op de een of andere manier kom ik in de natuur instant tot rust. Maar dat niet alleen. Ik weet dat ik, vooral in de buurt van bomen, altijd weer inspiratie krijg. Nieuwe ideeën en visioenen, maar ook inzichten in hoe deze wereld in elkaar zit. Alsof de deuren van mijn mind in de natuur opengaan en er wijsheid naar binnen kan stromen, als een soort download van oer-informatie. Vorige week liep ik er weer, in het Engelse Werk, en het was alsof ik in een film liep. Eigenlijk was het meer alsof ik mezelf in het decor van een film zag lopen.

Ik zie mijn schoenen bewegen over het pad en bij elke kruising voel ik ze even twijfelen welke kant te kiezen. Zou het uitmaken? Ik zie hoe ik door mijn eigen ogen kijk naar de bomen, en me realiseer dat deze bomen weten hoe en waar ze moeten groeien. Hoe ze kunnen blijven staan in een storm, en hoe ze een strenge winter kunnen overleven. Ik voel mijn blik verschuiven naar het water, en staar naar de stroming en de rimpels op het oppervlak. Het water gaat waar het makkelijk gaan kan, het volgt de weg van de minste weerstand. Zonder moeite past de vorm zich aan aan de omgeving. Miljoenen druppels, en toch één. Mijn aandacht valt op twee eenden en hun baby’s. Gewoon dobberen en eten als het nodig is. De jonge eendjes beschermen wanneer er gevaar dreigt, en ze loslaten wanneer ze groot genoeg zijn om te gaan. Zonder herinneringen aan gisteren, en zonder zorgen over morgen. De wind rukt op. De bloemen in het gras buigen naar links, en dan weer naar rechts, zonder hun kleur te verliezen. Roze en geel, naast elkaar, en even stralend. Allebei mooi op hun eigen manier. Zonder elkaar te willen overtreffen, buigen ze met de wind mee van de ene naar de andere kant. En wanneer de wind gaat liggen, staan ze beiden weer rechtop. Samen maken ze de wereld mooier. De zon breekt door, de stralen vinden een weg door het bos. Alles wordt lichter en ik voel de warmte op mijn gezicht. De zon beweegt langzaam door de hemel, en alle bomen komen aan de beurt. De zon sluit niemand uit. Ik kijk weer naar beneden, naar de zandkorrels op mijn schoenen. Al miljoenen jaren zijn ze hier, hebben alles van de wereld gezien. Alles ervaren, overal geweest. Ik kijk iets dieper, en realiseer me dat dit is waar Paulo Coelho over schrijft.

“All you have to do is contemplate a simple grain of sand, and you will see in it all the marvels of creation. Listen to your heart. It knows all things, because it came from the Soul of the World, and it will one day return there.”

Ik voel mezelf staren naar de zandkorrels, en ik zie de zon. Ik zie de regen, de wind en de sneeuw. Ik zie de eenden, en de bloemen. Ik zie de mensen, de bergen en het vuur. In die zandkorrels zie ik alles, en in alles zie ik het zand. Ineens realiseer ik me dat alles om ons heen, ons vertelt hoe te leven. In alles is een waardevolle les te zien, als we verder kunnen kijken dan de vorm. Alle vormen zijn slecht vormen, het zijn uitdrukkingen van leven. Het zijn uitdrukkingen van kwaliteiten. Zelfvertrouwen, veerkracht, liefde, verbondenheid, aanpassingsvermogen, flow… Alle wijsheid is te vinden in onszelf en om ons heen, in al die vormen. In die ene zandkorrel. 
 

Liefs, Marije 


Ps. De quote is uit het prachtige boek De Alchemist van Paulo Coelho.

Onder de Ashram-boom.

27 juli 2019 

Zit je dan, onder je boom. Op je favoriete kleedje, met uitzicht op de weilanden. Een beetje zielig te zitten zijn in Sinderen. Mijn plan was om hier een week lang inspiratie op te doen, bijzondere vriendschappen te verwelkomen en te beginnen met het boek dat ik al honderd jaar wil schrijven. Maar nee, zo gaat het niet. Het is dag 3 en ik kom mezelf weer eens tegen. Na de ochtendmeditatie komen er ineens allemaal emoties naar boven, want ja, dat doet meditatie met je. Terwijl iedereen de yogahal verlaat, blijf ik nog tien minuten liggen in Shavasana. Daarna sleep ik mezelf naar buiten, naar mijn favoriete Ashram-boom. De vorige keer toen ik hier op de Ashram was voelde ik me zo happy, maar nu voel ik de vibe niet. Er zijn meer dan dertig mensen hier, op een kleine ruimte, en ik voel me alleen. Eenzaam. Echt contact maken kost me moeite, en dat voelt vermoeiend en pijnlijk. Ik staar voor me uit en vraag me af wat ik moet doen. Naar huis gaan? Ik weet het even niet. Ik veeg mijn tranen weg, slof naar binnen en sluit achteraan in de rij voor het ontbijt. Gelukkig is het ontbijt in stilte. Zonder dat het raar is alleen maar kijken naar je kommetje havermout en niemand laten zien dat je hebt gehuild.

Ik prop mijn ontbijt naar binnen, spoel het kommetje af, en ga ik direct weer naar buiten, een rondje lopen door het weiland. Langs de omheining is een paadje gemaaid. Je kunt met de klok mee, of tegen de klok in. Ik ga met de klok mee. Ik vind een beschut plekje in de schaduw en ga weer zitten. Staren naar de vogels, de blauwe lucht, de maïskolven. En terwijl ik daar zit, is er een stem die tegen me begint te praten. Niet een echte stem, geen echt geluid, maar een soort gedachten die ineens in je opkomen, alsof ze niet van jezelf zijn, maar toch een beetje. Een wijsheid die iedereen in zich draagt, maar die je soms vergeet of niet kunt horen. Een stem die me vertelt dat ik verwachtingen had over hoe deze week zou moeten zijn. En wanneer je verwachtingen hebt, je altijd teleurgesteld wordt als de werkelijkheid anders blijkt te zijn. Zo waar. De stem vertelt me dat ik te veel mijn best doe om leuk gevonden te willen worden. Dat ik wil dat iedereen me leuk vindt, te veel mijn best doe en daardoor juist niet mezelf ben, en dat ik mezelf vervolgens niet goed genoeg voel als mensen me niet leuk vinden. Zo waar. En zo confronterend ook, want ik dacht dat ik hier toch wel een keer overheen zou zijn gegroeid. Maar blijkbaar niet. De stem vertelt me ook dat ik weer eens liefde zoek op de verkeerde plek, en dat ik mijn eigen liefde vergeten ben. Dat ik teveel moeite doe om de situaties naar mijn hand te zetten en dat ik vergeten ben om te vertrouwen op dat het goed komt. Ook wanneer ik de controle niet heb. Zo waar. Dat dingen juist op je afkomen als je vertrouwen hebt. En dat mijn eigen vibe het probleem is. Damn. Mijn eigen vibe is het probleem. Ik realiseer me dat ik met mijn eigen stressgedachten mijn vibe omlaag heb gebracht. En wanneer je vibe ‘laag’ is, kun je geen ‘hoge’ vibe ontvangen. De stem vertelt me dat het tijd is voor een hogere vibe. 

Dus, tijd voor een hogere vibe. Minder aandacht naar wat me triggert, en meer aandacht naar mijn adem. Bewuster kijken naar alle verschillende bomen en bloemen op het terrein. Nog veel meer genieten van het eten. Elk moment de aandacht terugbrengen naar mijn lichaam. Volop genieten van de yogalessen. Mentale lijstjes maken met alles waarvoor ik dankbaar ben. Mijn verwachtingen loslaten, en gewoon goed voelen in het moment. Dit voelt al een stuk beter. Dan stelt er iemand voor om ’s middags, voor de les Yin Yoga, te gaan chanten. Jaaa!!! Leuk!!! Het is meer dan 40 graden in de yogahal, maar om half 4 zit ik klaar op mijn matje. Kom maar op met die mantra’s. Ik kan echt niet mooi zingen, maar samen zingen, echt waar, ik hou ervan. Ik zweet en ik straal. 

Tijdens de laatste dagen van de retreat voelt alles anders. Echt overal is het heet en benauwd, maar ik heb ineens heel veel energie. Na de Hatha-les drijf ik weg van mijn yogamat, en zelfs daar kan ik om lachen. Mensen vragen ineens of ze bij me mogen komen zitten op het picknickkleed en onder mijn favoriete Ashram-boom hebben we bijzondere gesprekken. Ik krijg tips voor inspirerende boeken, luister naar mooie verhalen en kom erachter dat iemands leven bizar synchroon loopt met dat van mij. Ik voel me intens gelukkig. Op zaterdagochtend stap ik met een grote smile de auto in. Arhanta Yoga Ashram, I’ll be back. Ook als ik mezelf weer tegen moet komen. 


Liefs, Marije 

Dear Wayne

18 juni 2019 

Ps. Normaal gesproken begin ik mijn dag met yoga en meditatie. Deze dag voelt anders. Ik pak een boek, en begin te lezen in bed. Een paar bladzijden verder ben ik zo geïnspireerd dat ik besluit om de schrijver van het boek een brief te schrijven. De brief is klaar, en ineens realiseer ik me dat Wayne Dyer in 2015 is overleden. In gedachten lees ik de brief aan hem voor, en aan alles in mij voel ik dat iets van hem het hoort. Het niet-fysieke deel dat nooit verloren gaat.

Dear Wayne,

I want to share with you this amazing story, about synchronicity and your part in it. Since six months I am working as a yoga teacher in my own yoga studio (after a burn out I made big life changes), and I am trying to live on inspiration, which means I don’t plan and I don’t think my career, but I let it come to me. 

A couple of weeks ago, I was lacking inspiration for my classes, so I decided to do what I helps me to get in alignment: nature walks, meditation and yoga. On my way to this park in my neighbourhood, I passed by a tiny little garden library near my house. I was pulled to it, but as I have seen the books in this outdoor library many times, I ignored the impulse. The nature walk was amazing, I felt myself moving back into that sweet spot, the place of inspiration and joy. I knew what to do in the coming yoga classes. On the way back home, I passed by the tiny garden library again. This time the pull was so strong, I couldn’t ignore it. And there it was, shining bright and pink:
You’ll see it when you believe it’ – Wayne Dyer. A 1989 version. I knew this book had been pulling me, though I never read any of your books before. I took it home, sat down in front of my house and started reading. It resonated from the first words.
 
Last weekend. I made a series of classes around chakra’s, and this week it’s all about the heart chakra. I had difficulties finding the right words to explain this chakra. I watched all the videos on YouTube on the heart chakra for inspiration, but the right words were not there. Again, I realize that I am looking, an not letting it come to me. I decide to let it go. At night in bed I allow myself to read one page of your book, before going to sleep. Page 71. I can’t quote as my book is in Dutch, but it’s the quote from Einstein where he talks about the human being as part of the universe. On how we need to set ourselves the task to free us from the prison and expand our circle of compassion, so that every living being and the whole of nature with all his beauty can fit into it. I realize, this is what the heart chakra is about. This is it. The perfect words, at the perfect time. I fall asleep with inspiration and clarity.
 
Next day. In my mind I am trying to think about the connection between emotions around love, compassion, harmony, etc. and the physical counterparts. What physical ailments and diseases could be connected when out of balance in this area. In my mind the word cancer pops up. As I can see how, when you as an individual don’t feel connected to the whole, the single cells will reflect that as acting as being not part of the whole. Like cancer. Emotions like lack of love, lack of compassion, lack of connection, will cause your cells to act without love, compassion and connection. Omg, this is it. Such an insight. I look on google to see if my idea about this is actually connected to the heart chakra, but I can’t find it. It feels so logical to me, but I can’t find any good articles or websites about it. I feel disappointed. Did I make it up? The thoughts felt so clear and inspired.. 

Today. Normally I meditate and do yoga when I wake up. Today I take your book and start reading in bed. I read the paragraph ‘A clear contact with the whole’. It’s about cells acting disconnected: cancer. Wow. The words you write, are the exact words that were in my mind yesterday. It’s bizar. It’s amazing. In the chapter before you write how we are all deeply connected to each other, and for me this is a perfect example of that deep connection. Your words, before even reading them, are already in my mind. The intelligence in my body is guiding me to everything I need in the moment. Your book was one of the things I needed, even though I didn’t know it myself. I read the right words at the perfect time. Also, you write about time, how time doesn’t exist. Isn’t this again a perfect example? The words you thought and wrote down in 1989, are popping up in my mind these days. Your book resonates with me today, as your thoughts are still active vibrations. 

I want to thank you from the bottom of my heart, deep down in my heart chakra, for putting your inspired thoughts on paper and in my mind. For being in alignment while you were writing this book and for following the path you followed. By all these things, you created your own life, but you are also creating mine. 
 
With love and kindness, 

Marije

Ps. De Nederlandse versie van dit boek is ‘Eerst geloven, dan zien’, Wayne Dyer. Ik ben fan.


Leven met een Gouden Randje

22 mei 2019

Aanstaande zaterdag is het 25 mei. Voor mij een bijzondere dag. Vorig jaar op 25 mei had ik mijn laatste échte werkdag. Mijn hoogtepunt. Daarna kwam mijn dieptepunt. Van grote hoogte stortte ik in. De brokstukken lagen overal. De eerste dagen wilde ik niet naar het puin kijken, ik wilde niet dat het zo was. Strompelend en struikelend kroop ik over de brokstukken heen. Na een tijdje liggen dan ook je handen en je knieën open, en kom je op het punt dat je de situatie echt niet meer kunt ontkennen. Gaan zitten. Kijken. Stoïcijns staren naar de brokstukken, naar de puinhoop die je ervan hebt gemaakt. Je afvragen waar het fout ging.
 
Ik zag niet echt waar het fout was gegaan, en een tijd lang heb ik geprobeerd om de brokstukken weer op te bouwen. De gebroken stenen weer op hun oude plek te leggen, aan elkaar te passen. Oude patronen herstellen en doen wat je altijd al deed. Maar juist die oude patronen hadden ervoor gezorgd dat ik in was gestort. Mijn basis, mijn fundatie was niet goed, en een huis bouwen op losse schroeven is een garantie voor mislukking. Ik had het niet door. Tot alles voor de zoveelste keer op de grond denderde. Dit werkte niet, al het puin moest aan de kant. Weg ermee. Maar waarheen? Veegde ik alles naar links, dan lagen de brokstukken links. Veegde ik alles naar rechts, dan lagen de brokstukken rechts. Legde ik er een doek overheen, dan lag er nog steeds een grote bult. Niet alleen kost het ontzettend veel energie om te proberen je hele leven weg te werken, maar het valt ook niet weg te werken. Zo werkt het leven gewoon niet. Hoe hard je ook je best doet, alles wat was, is en blijft. En stel dat het zou lukken, dat je alles weg kon vegen, wat zou je dan over hebben? Niets. Niets om iets nieuws mee te bouwen.

Het was tijd voor een nieuwe aanpak. Iets nieuws bouwen met oude stenen. Nieuwe patronen maken, de stenen anders neerleggen en brokstukken bijschaven waar nodig. heftige herstelwerkzaamheden en rigoureuze renovatie. Ik was bijvoorbeeld een perfecte perfectionist, maar ik besloot dat dit bijgeschaafd moest worden. Iets goed willen doen, of schoonheid waarderen, is een mooie eigenschap, maar wanneer je je eigenwaarde hiervan laat afhangen -perfectionisme-, dan ga je over een gezonde grens heen. De steen van schoonheid mocht blijven, de scherpe randjes van het perfectionisme haalde ik eraf. Zoals Brené Brown het mooi zegt: recovering perfectionist and trying to be good enough-ist.

Sommige grote en onhandelbare brokstukken stonden symbool voor nare ervaringen. Ik kon er niet vanaf, maar ik kon er ook niet omheen. Ze moesten kleiner, ze moesten behapbaar worden. Ik besloot om deze grote brokstukken in stukken te hakken, en te verkruimelen tot grind en steengruis. Om vervelende ervaringen te gebruiken als cement tussen de andere stenen, als waardevolle herinneringen waar ik van heb geleerd en waar ik sterker door ben geworden. In het Zen Boeddhisme is hier een heel mooi woord voor: Kintsukuroi. Het is de kunst van het repareren van gebroken aardewerk met goud. In mijn geval oude brokstukken samenvoegen met gouden cement, waardoor het er iets nieuws en moois ontstaat.

Er waren ook stenen die niet vergruisd of bijgeschaafd hoefden te worden, die al mooi waren van zichzelf, maar die versluierd waren door het stof. Stenen die al wel schoonheid bevatten, maar nog wel iets meer aandacht mochten hebben. Stenen met zelfvertrouwen, kracht en enthousiasme. Ik heb ze opgepoetst en op prominente plekken in de muren verwerkt. Het zijn stenen waar ik trots op ben. Ik heb er ook wat stenen bij gemaakt, omdat ik voelde dat ik er meer van nodig had. Zelfliefde bijvoorbeeld. En intuïtie. Soms voelt het nog wat onwennig, deze nieuwe stenen, maar they’re growing on me. Ik weet al dat ik niet meer zonder ze wil. 

Nu, een jaar na de instorting, voel ik dat de fundatie van het huis stabieler is dan ooit. Míjn huis. Het is mijn huis, zoals ik het wil. Mijn leven, met al mijn ervaringen, met mijn eigen persoonlijkheid en met mijn verlangens. De ravage was nodig. Het proces was nodig. Het moest instorten om sterker gebouwd te kunnen worden. Is het nu klaar? Nee. Alles verandert, alles is in beweging. De tijd is een garantie voor verandering. Mijn huis is nooit af. Het leven is nooit af. Maar af of niet, 25 mei vier ik mijn leven. Met een gouden randje. 

Liefs, Marije
 
Ps. Oud-traineecollega Michiel Kuik introduceerde mij aan het principe van Kintsukuroi. Michiel, dankjewel, je hebt me geïnspireerd.


As I began to love myself..

'.. I stopped craving for a different life, and I could see that everything that surrounded me was inviting me to grow.' - Charlie Chaplin

7 mei 2019  

‘Wie van jullie heeft moeite met deze houding?’  Ik steek voor de zoveelste keer mijn vinger op. Ik heb moeite met elke houding. ‘Marije, wil jij naar voren komen? Dan kunnen we even laten zien hoe je deze houding aan kunt passen voor mensen die niet zo flexibel zijn.’  Elke dag weer. Aan de ene kant voelt het fijn om naar voren te komen, want dan weet ik precies hoe ik de houding zelf kan doen. Maar aan de andere kant groeit mijn twijfel bij elke nieuwe houding die we leren. Hoe kan ik ooit een goede docent zijn, als ik al deze houdingen zelf niet eens kan?

In de laatste week van mijn yogaopleiding ga ik toch maar een gesprek aan met de docent. Is het wel een goed idee om yoga-docent te worden? Hoe nemen mensen mij nou serieus? Kan ik niet beter iets anders gaan doen? Mijn docent antwoordt: ‘Het gaat niet om de houding, het gaat erom wat er in je lijf gebeurt. Aan de buitenkant kun je dat niet zien. En, zoveel mensen zijn zoals jij. Er zullen mensen in je klas komen die weinig bewegingsruimte hebben, mensen met blessures en stijve gewrichten. Voor al die mensen is het fijn om een docent te hebben die weet hoe het voelt. Die snapt dat het gaat om ontspanning, plezier en wat er van binnen gebeurt. Die weet hoe je een houding aan kunt passen, zodat yoga voor iedereen fijn is. Marije, jij moet echt docent worden’. Ik besluit om te luisteren. Ik ga docent worden en ik ga mijn lichaam accepteren zoals het is. 

Dat is nu ongeveer een half jaar geleden. Ik ben docent geworden, en ik heb mijn lichaam geaccepteerd. Ik doe bijna elke dag yoga en ik merk dat ik flexibeler word. Maar vooral dat ik er plezier in heb. Ik had bedacht dat ik wel iets verder uit mijn comfortzone zou kunnen gaan en dat ik wel foto’s en filmpjes zou kunnen maken van verschillende yoga-houdingen, zodat mijn yogi’s ook thuis kunnen oefenen. Natuurlijk begon ik met houdingen die ik zelf wel redelijk comfortabel kan, zodat het er op een filmpje een beetje leuk uitziet. Maar na een paar keer iets gepost te hebben, realiseerde ik me dat ik in sommige houdingen echt niet ver kom, en dat dat er op een foto of filmpje toch een beetje suf uitziet. Vooral tussen al die super-yoga-docenten die hun benen alle kanten op kunnen bewegen en als slangenmensen op één vinger balancerend ondersteboven opgekruld liggen. Dat gaat mij nooit lukken, hoeveel yoga ik ook doe. Dus wat nu? Of, ik ga de foto’s photoshoppen, of ik stop met de filmpjes. Of.. 

Als ik die docent wil zijn die iedereen wil laten zien dat yoga voor iedereen is, waarom kan ik dat dan niet laten zien in filmpjes? Als het toch gaat om wat er van binnen gebeurt, en niet hoe de houding eruit ziet, dan zou het ook niet uit moeten maken hoe gracieus de houding wordt uitgevoerd. Dus. Niets photoshoppen, en niet stoppen. Doorgaan. Ik besluit dat ik beste vrienden word met de zelfontspanner en ren honderd keer heen en weer van mijn iPad naar de yogamat. De kussens liggen overal. Als ik de foto’s terugkijk lig ik in een deuk. In mijn eentje. Dit is echt hilarisch. Als mensen hier niets van leren, dan kunnen ze er in ieder geval om lachen. En als zij er niet om kunnen lachen, dan kan ik dat gelukkig wel. En ik merk dat ik plezier begin te krijgen in hoe ik ben. Dat ik plezier begin te krijgen in mijn lichaam. Ik begin me te realiseren dat mijn schijnbare gebreken een grote bron van kracht en plezier zijn. Dit gaat verder dan acceptatie, dit begint te lijken op zelfliefde. 


Liefs, Marije

Ps. Vanaf nu kun je foto's en filmpjes verwachten in de serie Hatha@Home voor Harkige Harry's.

Little Girl, Big Dreams

24 april 2019 

Als klein meisje vertelde iemand mij dat je bij een vallende ster een wens mocht doen, en dat de wens zou uitkomen als je hem aan niemand zou vertellen. Mijn grootste wens was vrede op aarde. Bij elke vallende ster die ik ooit heb gezien in mijn leven, heb ik die wens gewenst. Ik geloofde echt dat op een dag het nieuws zou komen dat er geen enkele oorlog meer is. Ik was ervan overtuigd dat mijn wensen konden uitkomen. Ik kan me ook nog herinneren dat mijn vader me altijd naar bed bracht, en dat we een klein gebedje zeiden voor het slapen gaan: ‘Ik ga slapen, ik ben moe, sluit mijn beide oogjes toe. Here houd ook deze nacht, over mij getrouw de wacht’. Eerst deden we het samen, later deed ik het alleen. En vaak maakte ik het gebedje iets langer: ‘.. Here houd ook deze nacht, over mij, mijn vader, moeder, zusje, familie, buren, de hond, onze geiten, konijnen, alle dieren, alle lieve mensen, alle dieven, alle mensen in de gevangenis, alle mensen die ziek zijn, alle mensen die alleen zijn, over mensen die geen eten hebben, over iedereen.. getrouw de wacht’. Soms onderbrak mijn vader me, als mijn lijst hem te lang duurde. Ik meende wat ik zei, en in mijn gedachten zag ik hoe de wereld zou kunnen zijn. De wereld in mijn hoofd was mooi. Liefdevol. 

Geleidelijk aan werd ik steeds meer geraakt door de wereld om mij heen, de echte wereld. Mijn kinderdromen had ik nog steeds, maar hoe meer ik van de wereld zag, hoe naïever ik mezelf vond. De wereld was heel vaak helemaal niet liefdevol en mooi. Steeds vaker voelde ik de pijn van de wereld, soms letterlijk in mijn eigen lichaam. Buikpijn bij het zien van dierenleed. Hoe kon ik ooit gelukkig zijn in een wereld met zoveel narigheid? In een wereld met pijn, oorlog en milieuvervuiling? De wereld zou nooit veranderen, het werd alleen maar erger. Aan de ene kant voelde ik een soort zinloosheid, en tegelijkertijd een steeds grotere strijdlust. Ik was absoluut van plan om verandering te brengen en maakte keuzes die in mijn ogen daarbij pasten. Ik werd vegetariër, ging trouw naar de stembus en verdiepte me in alles waar ik op kon stemmen, volgde zoveel mogelijk het nieuws, las de achtergrondartikelen, besloot me in te zetten voor vluchtelingen en wilde vervolgens mijn carrière richten op het veranderen van politiek beleid op ongeveer alle vlakken. Op mijn CV schreef ik: wereldverbeteraar. Nobel en zoals het hoort. 

Waar ik als kind droomde van een mooie wereld, wist ik nu vooral hoe de wereld niet moest zijn. Ik haalde mijn strijdlust en motivatie uit mijn frustratie en teleurstelling. Iets minder dromen, iets meer actie. En ondanks mijn goede bedoelingen, vond ik de wereld steeds minder mooi, en de vooruitzichten steeds minder goed. Ik zag op zoveel vlakken waar het anders moest en hoe het anders kon, tot op het punt dat mijn idealisme en cynisme met elkaar de strijd aangingen. Hard tegen hard. Het cynisme won, tijdelijk. Heel even waren al mijn dromen weg, vervangen door nachtmerries. Ik had de hoop opgegeven en ik zat met mezelf opgescheept. Ik was teleurgesteld in de wereld, maar vooral in mezelf. Hoe kon het dat alles misging, terwijl ik zo hard mijn best had gedaan, zo erg had geprobeerd om het goede te doen? Ik wist het niet meer. Dat gevoel van slachtofferschap veranderde later in boosheid. Heel even was het lekker om boos te zijn op alles. Op alles en iedereen. Boos voelt beter dan machteloosheid. Boos voelde als een opluchting. En ergens in die opluchting ontstond er ruimte. Ruimte om met een groter perspectief naar de werkelijkheid te kijken. Ik zag dat ik vooral had gestreden, en ook nog eens had gestreden om de verkeerde redenen. Ik realiseerde me dat mijn leven te kostbaar is om te verspillen aan strijd, zorgen en negativiteit. Ik wilde niet meer strijden. Ik wilde mijn happiness terug. 

Ik leerde om lijstjes te maken met dingen die ik waardeer. Elke dag kon ik meer dingen vinden om te waarderen. Ik leerde hoe ik rust kon vinden in mijn hoofd. Ik leerde dat ik rust kon vinden in mezelf, terwijl de wereld om me heen gewoon doordraaide. Ik leerde over hoe ik verdrietig kon worden van een situatie, door er bepaalde gedachten over te hebben en ik leerde hoe ik in precies dezelfde situatie ook tevredenheid kon vinden, door er andere gedachten over te hebben. Ik leerde dat vooral mijn gedachten bepaalden of ik me goed voelde of niet. De situatie hoefde niet eens te veranderen. Ik leerde dat ik ook rust kon vinden in een wereld die niet veranderde zoals ik het eerder had gewild. En vanuit deze realisatie groeide hoop en optimisme. De wereld hoefde niet te veranderen voor mijn eigen geluk! Wat een verademing.. En toch heb ik dat het grootste gedeelte van mijn leven gedacht. Ik wilde de wereld veranderen, omdat ik dacht dat ik daardoor gelukkiger zou worden. Ik wilde de mensen om me heen veranderen, omdat ik dacht dat ik daardoor gelukkiger zou worden. Ik wilde mijn woonsituatie veranderen, omdat ik dacht dat ik daardoor gelukkiger zou worden. Ik wilde mijn relatie veranderen, omdat ik dacht dat ik daardoor gelukkiger zou worden . Ik wilde dat die oorlog zou stoppen, omdat ik dacht dat ik daar gelukkiger van zou worden. En misschien is dat ook wel zo. Als alle omstandigheden perfect zijn, is het misschien wel makkelijker om gelukkig te zijn. Maar het is zo eindeloos. Alles en iedereen naar je hand zetten, steeds weer, zodat je gelukkig kunt zijn.. De hele wereld even opbellen om iedereen te vertellen hoe ze zich zouden moeten gedragen, zodat jij je goed kunt voelen. Je maakt je geluk dan afhankelijk van de omstandigheden en van anderen. En het hoeft niet. Echt niet. 

Ik leerde anders kijken, anders luisteren en anders denken. Ik kies ervoor om minder te kijken en te luisteren naar wat ik niet wil, minder te denken aan wat ik niet wil. Ik kies ervoor om meer te kijken en te luisteren naar wat ik wel wil, meer te denken aan wat ik wel wil. De strijd heb ik opgegeven, maar mijn leven zeker niet. Ik heb besloten om weer te dromen. Om mijn favoriete leven en favoriete wereld weer voor me te zien. En dit keer niet vanuit frustratie of teleurstelling, maar vanuit volledige tevredenheid met alles wat op dit moment is en met vertrouwen in alles wat komt. Wanneer mijn dromen uitkomen, ben ik gelukkig. En wanneer mijn dromen niet uitkomen, ben ik ook gelukkig. 

Liefs, Marije 


Ps. Afgelopen week vond ik dit mooie boekje om al mijn dromen in op te schrijven. Nou ja, boekje.. zeg maar gerust boek. Ontzettend dik boek. Heel veel bladzijden met gouden randjes, voor heel veel dromen.

Ondernemen zonder Plan

11 april 2019

Ik ben mijn eigen onderneming begonnen zonder bedrijfsplan. Ik kijk niet echt naar wat ik verdien. Mijn winst? Goede vraag.. Ik weet ook niet precies hoeveel mensen mijn yogalessen volgen. Ik weet dat ik elke dag les geef, en dat soms de lessen vol zitten en soms niet. Ik maak geen actieplannen en heb geen to do’s. Ik heb het gevoel dat ik al een jaar niet heb gewerkt. Mijn bedrijf loopt goed en ik ben happy. Ik doe iets goed. 

Op vrijdag 12 oktober 2018 was ik klaar met mijn yoga-opleiding. Een dag later gaf ik mijn eerste les. Ik wilde ontzettend graag aan meer mensen lesgeven, en ook zo snel mogelijk. Ik had verder nog niemand gevonden om les aan te geven, geen spullen en geen geld om een ruimte te huren. Geen ervaring. Mensen om mij heen raadden mij aan om eerst bij een bestaande studio les te gaan geven, en een baantje erbij te nemen. Om eerst de markt te onderzoeken, en concurrenten te bestuderen. Om bij te leren. Om vastigheid te zoeken. Om.. Maar ik wilde zo graag zélf iets doen. Ik wilde niet meer voor iemand anders werken. Ik wilde niet meer uitstellen. Ik wilde doen wat ik wilde doen. Nu. Uit puur ongeduld en enthousiasme heb ik datzelfde weekend mijn woonkamer leeggehaald. Nu was er in ieder geval ruimte. Ik heb mijn eigen yogamatje een beetje door de ruimte gesleept en zag ruimte voor nog vijf van zulke matjes. Diezelfde avond heb ik vijf matjes, vijf kussens en vijf dekens besteld. En toen op zoek naar mensen. Ik wist dat iedereen zich goed zouden voelen na een yogales, en dat was ook zo. Mensen wilden ineens lid worden en met enige haast moest ik bedenken hoe ik dat zou gaan doen. Ik vond goeie software. Ik wist niet dat ik een website kon bouwen, maar het ging echt vanzelf. Ik wilde meer, en heb een extra opleiding gevolgd. Ik kreeg zin om flyers te maken en ze uit te delen. Binnen een uur had ik al de eerste reacties. Een vriendin vertelde me over Candle Light Yoga. Dat wilde ik ook! Ik kreeg inspiratie voor thema-lessen. En nog een opleiding. De impuls om Corporate Yoga te gaan doen. De behoefte om blogs te schrijven. Ineens stond ik in Google op de eerste pagina. En werd ik gevraagd om yogales te geven bij TUI. 

Follow your bliss. Dat is wat ik doe. Ik voel wat goed voelt, en daar ga ik achteraan. Ik maak mijn hoofd regelmatig leeg en maak ruimte voor inspiratie. Inspiratie en impulsen. Ik onderneem nooit zomaar actie. Ik onderneem alleen actie als ik me geïnspireerd voel. Ik kijk zo min mogelijk naar wat is, en denk zoveel mogelijk na over wat zou kunnen zijn. Nou ja, nadenken is niet helemaal het goede woord. Ik voel wat zou kunnen zijn. Ik visualiseer en probeer het gevoel of de emotie op te roepen van hoe iets zou kunnen zijn. Hoe het zou voelen om een goedlopende studio te hebben, hoe het zou voelen om financiële vrijheid te hebben, hoe het voelt om een goede les te geven. Het voelt goed. Het voelt succesvol. Het voelt als energie. Ik word enthousiast, al voordat het daadwerkelijk zo is. En wanneer je energieniveau omhoog gaat, krijg je inspiratie. De juiste impuls om de juiste actie te ondernemen. Onverwachte rendez-vous’ met de juiste mensen. En dan ontstaan er mooie dingen, die je niet had kunnen bedenken of kunnen plannen. Je pad naar wat je wilt ontvouwt zich voor je voeten. 

Eigenlijk heb ik dus wel een bedrijfsplan. Niet een met to do’s, groeicijfers, mijlpalen en dat soort dingen. Ik heb een emotioneel bedrijfsplan. Ik vind het belangrijk hoe ik me voel, dat ik me goed voel. Dat is mijn doel, mijn maatstaf en mijn plan. Misschien klinkt het naïef, maar ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. En wanneer je je goed voelt, heb je zoveel meer te bieden. Aan jezelf, en aan de wereld om je heen. 

 
Liefs, Marije  

Mediteren voor Monkey-Minds

23 maart 2019

Mediteert iedereen om je heen en wil je het ook proberen, maar weet jij niet wat je dan precies moet doen? Lukt het je niet om lang stil te zitten en gaan je gedachten alle kanten op? Superlogisch. Niet-denken is niet-te-doen. En een uur in kleermakerszit op een kussen proberen rechtop te blijven zitten is ook niet-te-doen. Oké sommige mensen kunnen dat, ik zeker niet.

Mijn advies.. Maak het jezelf iets makkelijker. En maak het leuk. Mediteren hoeft echt niet spartaans. Trek om te beginnen je meest comfortabele chillbroek aan, een dikke chilltrui en lekkere warme chillsokken. Zoek dan iets waar je fijn kunt zitten. Vind jij een houten meditatiebankje heel fijn? Prima. Het is wel logisch dat je makkelijker wakker en alert blijft als je rechtop zit, maar niets moet. Er is echt geen meditatie-politie die bij je langs komt om je een waarschuwing te geven dat je een meditatie-wet overtreedt of dat je morgen op je werk wordt uitgemaakt voor nep-boeddhist. Ga vooral zitten in je meest comfortabele chillstoel, of ga op je bed liggen (dan val je misschien wel in slaap, maar ook dat is chill). En.. ONTSPAN!

In plaats van proberen niet te denken, wat ontzettend frustrerend is, is het een goed idee om je monkey-mind een klein klusje te geven, zodat het zich ergens op kan focussen zonder erbij na te hoeven denken. Zo kun je je focussen op je inademing en uitademing of je ademhaling tellen. Je kunt je ook concentreren op het meest saaie geluid om je heen, bijvoorbeeld de radiator. Je hebt dan iets om je op te concentreren, maar je fantasie gaat niet met je op de loop. Je meditatie is dan meer een aandachts-oefening, maar dat is niet erg. Een hele belangrijke eerste stap om je monkey-mind te kalmeren!

Wil je toch iets meer begeleiding bij het mediteren of ben je op zoek naar iets dat toch leuker klinkt dan luisteren naar een saai geluid? Trek dan snel je chillbroek aan en laat je inspireren door mijn favoriete meditaties:)!

1. Absoluut een aanrader zijn de begeleide Getting-Into-The-Vortex-meditaties van Abraham Hicks. Je hoeft niets te doen, alleen te luisteren. Het is een soort spirituele peptalk, maar nogmaals, je hoeft er niet over na te denken of er iets van te vinden. Gewoon luisteren. De rustige muziek begeleidt je ademhaling. Echt heel fijn. De meditatie-app is te downloaden via de app-store, of je koopt het boek Getting into the Vortex samen de audio via bol.com.

2. Heel erg fan ben ik van de Kirtan Kriya ‘Saa, Taa, Naa, Maa’. Het is een meditatie met een mantra, en je krijgt er echt energie van. Je herhaalt steeds de vier geluiden: Saa, Taa, Naa, Maa. Eerst zingend, dan fluisterend en vervolgens in gedachten. Terwijl je de geluiden Saa Taa Naa Maa reciteert, tik je met je duim je wijsvinger aan (Saa), je duim tikt je middelvinger aan (Taa), je duim tikt de ringvinger aan (Naa) en de duim raakt je pink (Maa). Op Spotify vind je een korte en een lange versie van deze mantra door Nirinjan Kaur.

3. Yoga Nidra! Oké, echte Yoga Nidra gaat veel verder dan meditatie, maar ik kan het echt heel erg ontzettend aanraden! Het enige wat je hoeft te doen is liggen (dit mag zeker op je bed), en luisteren naar de stem. Niet alleen je monkey-mind komt tot rust, je lichaam gaat hier ook heel diep door ontspannen. Op Spotify staat een toegankelijke mini-versie Yoga Nidra van Jason Stephenson. Een fijne Australische stem, en het duurt niet te lang: 30 minuten, waarvan de eerste 15 minuten stembegeleiding en de laatste 15 minuten rustgevende muziek. Wil jij liever het echte werk? Kom dan een Yoga Nidra les bij mij volgen!

Veel plezier! Liefs, Marije 



Buddha was asked, "what have you gained from meditation?"

He replied "Nothing! however let me tell you what I lost : Anger, Anxiety, Depression,Insecurity,Fear Of Old age and Death." 

Lang Leve de Grenzen!

 20 maart 2019 

De meeste mensen komen in mijn les om te ontspannen. Dan zou yoga perfect moeten zijn. En toch merk ik dat yoga soms onbedoeld toch stress oplevert.. 

‘Yoga doe je voor jezelf, en niet tegen jezelf’, ‘Yoga gaat om wat er in je lichaam gebeurt’, ‘Jezelf vergelijken iemand die naast je op de mat ligt heeft weinig nut’ en ‘Respecteer je lichaam en wees blij met je lichaam’. Woorden die ik in elke eerste les tegen nieuwe yogi’s zeg. Yoga is namelijk geen wedstrijd, yoga is geen gevecht. Yoga gaat om de harmonie tussen je lichaam, je geest en je ziel. De houdingen die je doet in een yogales dienen een doel, en zijn niet het doel zelf. De houdingen zijn het middel om een doel te bereiken. 

Het doel is niet om je been in je nek te kunnen leggen, het doel is om je gewrichten soepel te maken. Om ruimte te creëren in je lichaam. Het doel is niet om tien minuten op je hoofd te kunnen staan, het doel is om je parasympatisch zenuwstelsel te activeren. Je bloedsomloop te stimuleren. Je spieren te versterken. Angsten te overwinnen. Het doel is niet om met je ogen dicht en zonder te wiebelen op één been te kunnen staan, het doel is om je linker- en rechterhersenhelft beter te laten samenwerken. Je enkels te versterken. Je concentratie te vergroten. Het doel is niet om je rug dubbel te vouwen, het doel is om je ruggengraat soepel te houden. Je zenuwbanen de ruimte te geven. Afvalstoffen af te voeren. Het doel is niet om zo lang mogelijk stil te kunnen zitten op een kussen, het doel is om je geest te kalmeren. Inzicht te krijgen in je patronen. In contact te komen met je ziel. Energie te laten stromen. 

En toch.. het is zo verleidelijk om de houding tot het doel te maken. Het is zo verleidelijk om teleurgesteld te zijn wanneer het niet lukt om de volle dertig seconden je benen omhoog te houden. Het is zo verleidelijk om te kijken naar de yogi naast je op de mat en dan jaloers te zijn op het feit dat zij wel moeiteloos haar tenen kan vastpakken. Het is zo verleidelijk om iets te zeggen over je beperkingen, en je te schamen voor je niet-lenigheid of gebrek aan kracht. Het is zo verleidelijk om de hele houding maar over te slaan, omdat je denkt dat je het toch niet kunt, of in ieder geval niet zo goed als de rest. Of om de les helemaal over te slaan, omdat je denkt dat je niet mee kunt komen. 

Vergeten waar yoga eigenlijk om draait en vergeten waarom je in eerste instantie yoga bent gaan doen, namelijk meer ontspannen, maakt dat we er toch snel een competitie van maken. Een competitie met anderen, maar vooral met onszelf. En die competitie winnen we zelden, want we blijven gefocust op wat ons lichaam niet kan, en wat onze beperkingen zijn. Grenzen respecteren wordt dan snel grenzen betreuren. En dat is precies waar yoga niet over gaat. 

Lieve yogi’s. Zullen we vanaf nu samen onze grenzen vieren? Trots zijn op wat ons lichaam allemaal kan, en het ontzettend fijn vinden dat ons lichaam vaak heel duidelijk aangeeft wat wel en niet goed voor ons is? En zullen we onszelf dan complimenteren als we daar goed naar hebben geluisterd? Tevreden zijn over het feit dat we tijd hebben gemaakt om goed voor onszelf te zorgen? Zullen we samen euforisch zijn over wat yoga met ons lichaam en onze geest doet? Genieten van elke nieuwe stap – vooruit, achteruit, opzij, of hinkend op één been- en elke nieuwe ontdekking? En zullen we proosten op een heerlijke diepe ademhaling? Het klinkt mij heel harmonieus in de oren. 


Liefs, Marije 


Ochtendrituelen van een Yogi

“It is well to be up before daybreak, for such habits contribute to health, wealth, and wisdom.” – Aristotle

7 maart 2019

Ochtenden zijn magisch, er hangt een bepaalde energie. Het moment dat je wakker wordt en je gedachten nog nét niet aan zijn. Het moment voordat de rest van de wereld wakker wordt en hard gaat lopen. Het moment voordat je beseft dat je vanalles moet. Dat moment, dat heeft iets speciaals.

Misschien herken je het van wanneer je gaat kamperen, en je wordt gewekt door het vroege zonlicht op je tent. Te vroeg, maar oh zo mooi. Wanneer je op een vrije dag besluit er vroeg uit te gaan voor een ochtendwandeling. Dan is het ineens wel lekker. Of herinner je je nog dat je als kind op je verjaardag al om vijf uur naar beneden ging om te kijken of er wel vlaggetjes opgehangen waren, en dat ze er inderdaad hingen, maar dat je nog zeker drie uur op de bank in je slaapzak moest wachten tot iedereen uit bed kwam, voordat je cadeautjes kreeg? En het enige wat je dan kon doen, is naar buiten kijken en hopen dat het heel snel licht wordt? Of is dat alleen mijn herinnering?

Anyway, de ochtend heeft een bepaalde kracht. Een kracht die we niet altijd gebruiken. Die ik in ieder geval heel lang niet heb gebruikt. Dit is ongetwijfeld wel herkenbaar.. Wekker, snoozen, e-mail lezen, appjes lezen, facebook checken, snel opstaan, haasten, ontbijtje naar binnen proppen (of overslaan) en snel naar het werk. Ja toch? Vorige zomer heb ik besloten om een nieuwe lifestyle ‘te leren’, en heb ik met mezelf afgesproken om elke ochtend een Magical Morning te laten zijn. Zoals het bedoeld is. Ik neem je mee in mijn ochtendritueel.

Stel je voor dat je in je bed ligt. Je bent net wakker. Laat je telefoon nog even met rust. Hou je ogen nog heel even dicht. Luister naar de geluiden om je heen. Hoor je de vogels? Voel de warme dekens over je heen, en je lekkere zachte kussen. Zo fijn. Wat een voorrecht dat je zo mag wakker worden. Bedenk hoe je je vandaag wilt voelen. Enthousiast? Tevreden? Helder? Of wil je vandaag grappige dingen meemaken? Draai je enkels rond, je polsen rond, strek je benen uit. Draai je hoofd langzaam naar links en naar rechts. Rek je helemaal uit en stap rustig uit je bed. Trek een lekkere warme trui aan, steek een kaarsje aan (doe de lampen nog even uit) en ga comfortabel zitten. Op je bed, op de bank of op een kussen. Concentreer je vijf minuten op je ademhaling. Wauw, dat voelt goed. Magical Day, here I come.

Het meest minimale ochtendritueel ooit! Nog geen tien minuten, en het beïnvloedt je hele dag. Dit kan iedereen. Wil je meer tijd en aandacht besteden aan een Magical Morning? Dan volgen hier mijn vijf niet-magische tips:

1. Maak een ochtendwandeling.
Het liefst in de natuur, de natuur is ’s ochtends echt heel mooi. Veel dieren die actief zijn en zich nog niet hebben verstopt, ochtenddauw op de blaadjes, de opkomende zon tussen de bomen. Doe geen oordopjes in je oren, maar luister naar de geluiden van de natuur, die zijn echt anders in de ochtend. Laat je telefoon nog even op vliegtuigmodus staan.

Weinig-tijd-tip: Sla de lange natuurwandeling over en gebruik je wandeling naar je auto of trein, of je fietstocht om je omgeving in je op te nemen. Kleuren, geuren en geluiden. En misschien valt het je op dat je echt overal natuur kan vinden. Nog even niet denken aan je werk, dat komt wel als je op je werk bent.

2. Ga douchen.
Dat klinkt heel normaal, maar probeer je aandacht er maar eens bij te houden. Voel het water op je huid, ruik je shampoo, luister naar het gekletter van het water. Probeer het maar eens, je zult merken dat je gedachten vaak afdwalen. Niet erg, en ook heel logisch. Gewoon proberen zo vaak mogelijk je aandacht terug te brengen naar je doucheritueel. Neem je telefoon niet mee de douche in, is nergens voor nodig.

Weinig-tijd-tip: Ga niet douchen.

3. Bedenk tien favoriete dingen.
Bedenk tien dingen die je fijn vindt aan dit moment of je omgeving, aan je slaapkamer, aan je huis, aan je lichaam, aan je leven, aan je ontbijt.. Neem elke dag een ander onderwerp, maar iets dat op dat moment relevant of om je heen is. Je telefoon is nog lekker uit.

Weinig-tijd-tip: Bedenk vijf dingen.

4. Doe een mini-sessie yoga.
Zes rondes zonnegroet (ongeveer tien minuten) is echt heerlijk in de ochtend. Je timer is niet nodig, je kunt best zelf tellen.

Veel-tijd-tip: Doe een uur yoga!

5. Maak een feestje van je ontbijt.
Je lievelingsthee of favoriete koffie in je fijnste kopje. Je yoghurt in een mooi schaaltje met wat stukjes fruit en nootjes erboven op. Je kaarsje van je meditatie er natuurlijk bij. Je telefoon heb je nog niet nodig, stop maar vast in je tas. 

Weinig-tijd-tip: Maak je ontbijt een dag (of een paar dagen) van te voren klaar. Havermout is sowieso lekkerder na een dag te hebben gestaan, en blijft wel vier of vijf dagen goed in de koelkast. Maak op zondagmiddag een lading havermout, verdeel het over een paar bakjes en je hebt elke ochtend een ontbijtje klaar staan. 

Conclusie voor een Magical Morning: Maak tijd voor jezelf, en hou je aandacht bij wat je doet. Doe je elke ochtend alles van dit lijstje, dan ben je binnen een week verlicht. Nou ja, misschien niet. Maar je zult merken dat je je na een week wel heel anders voelt. Sowieso meer ontspannen. Waarschijnlijk, fitter, geïnspireerder en creatiever. Probeer het, en laat me weten hoe je je voelt en welke tips je favoriet zijn. En.. maak een foto van jouw ochtendritueel en stuur het mij op! Of niet.. geen telefoon..

Liefs, Marije 

Ps. Wil jij leven als een echte yogi? Sta dan voor zes uur op, dan is de energie van je lichaam in harmonie met die van de natuur.


Sloppy Thinker

‘We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them’ - Albert Einstein

3 maart 2019 

Om me heen zie ik steeds meer mensen die worstelen met hun leven. Te weinig tijd hebben, te veel stress, droombaan niet kunnen vinden, moeilijke collega’s, slecht slapen, geen tijd voor passies of niet weten wat je passie is, weinig geld, relatieproblemen, of geen relatie kunnen vinden, vermoeidheid, verveeldheid. Verlangend naar de toekomst, waarin het allemaal beter wordt. Denkend, malend en piekerend naar bed gaan, en denkend, malend en piekerend weer opstaan. Ons brein draait overuren om de antwoorden op onze levensvragen voor ons te bedenken, maar ondertussen blijven we in cirkels lopen en komen we steeds dezelfde problemen tegen. Waarom lukt het niet?
 
Issues van tijd, geld, gezondheid, relaties en geluk kunnen we niet oplossen met ons brein, verstand, met logica en met onze intelligentie. Albert Einstein zei: ‘We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them’, en ik denk dat hij gelijk heeft. We hebben onze problemen gecreëerd met ons denken, en daarom kunnen we het met dezelfde manier van denken niet oplossen. Niet met logica, verstand en intelligentie. En een stap verder, ik denk zelfs dat de manier waarop we nu ons brein gebruiken, ons in de weg zit naar een gelukkig en gezond leven.

Tegelijkertijd ben ik er steeds meer van overtuigd, dat de oplossing toch wel in ons brein zit, maar op een andere manier dan je misschien denkt. Op een andere manier dan Einstein bedoelt. Ons brein is ontzettend krachtig, maar we zijn vergeten waar de werkelijke kracht van ons brein schuilt. Met ons brein kunnen we bergen verzetten, maar omdat we de werkelijke kracht van ons brein zijn vergeten, zien we alleen maar bergen. We verzetten ze niet, maar zoeken een nieuw pad, en lopen dan weer tegen een berg aan. Ik zeg, genoeg! Stop met zoeken naar een nieuw pad, een nieuwe baan, een nieuwe lover!

Maar Marije, hoe dan? Wat dan? Waar heb je het over? Wat is je punt? Ja, rustig aan. komt goed.

Ons brein is briljant, en we weten niet eens hoe briljant. We zijn ons er niet van bewust dat ons brein, met behulp van onze gedachten, scheppingskracht heeft. En waar je je niet bewust van bent, kun je ook niet bewust gebruiken. De opdracht is: word je vanaf nu bewust van je macht en kracht van je brein! Oké, ja, opdracht voltooid. Check. En nu? Wat nu?

Nu moet je leren zien dat je brein wordt aangestuurd door je gedachten. Je gedachtes zijn ontzettend krachtig. Alles begint met een gedachte. Met je gedachtes kun je je hersens beïnvloeden, en daarmee je lichaam. Door de gedachte aan lopen, kun je ledematen bewegen of je spieren aanspannen. Je kunt je adem versnellen. Met je gedachtes kun je je hart op hol laten slaan, je immuunsysteem op pauze zetten en je spijsvertering saboteren. Met je gedachtes kun je je lichaam ontspannen, je adem en je hartslag vertragen. Dit is vrij concreet, toch? Je weet ook dat je met je gedachtes emoties kunt oproepen en tranen kunt laten stromen. Je kunt jezelf vrolijk denken, maar ook verdrietig. Door vaak negatief over jezelf te denken, krijg je een laag zelfbeeld. Door vaker positief over jezelf te denken, ‘denk’ je als het ware zelfvertrouwen. Je kunt liefde denken en haat denken. Door liefde te denken, ontstaan mooie relaties. Verliefdheid voelt heerlijk in je lichaam. Door haat te denken, voel je spanning in je lijf. Door haat te denken kom je vaker in conflicten terecht. Gedachtes vertalen zich dus via je hersenen naar fysieke emoties en fysieke sensaties. We kunnen onszelf dus ook gestrest en vervolgens ziek denken. Op dezelfde manier kunnen we met onze gedachtes genezingsprocessen versnellen. Nieuwe uitvindingen en ontwikkelingen worden eerst gedacht. Droomhuizen worden gedacht. Wereldreizen worden gedacht. Gezinnen worden gedacht. Oorlogen worden gedacht. Alles begint met een gedachte, voordat iets een fysieke manifestatie wordt. En alles was zich manifesteert in deze fysieke wereld, daar ging een gedachte aan vooraf.

Je brein vangt dus je gedachtes op als een signaal, als een commando, en doet er alles aan om je gedachte waar te maken. En goed om te weten.. Je brein maakt geen onderscheid tussen positieve en negatieve gedachtes! Je brein heeft ook geen gevoel voor humor en neemt alles serieus. Ontvangt je brein een gedachte, dan gaat je brein gelijk in actie-modus en betrekt alles wat het tot zijn beschikking heeft om je van dienst te zijn bij het ondersteunen van je gedachte. Je brein zet je lichaam aan het werk, er wordt inspiratie geput uit je onderbewustzijn en je ontvangt advies en tips van je ego, je verstand. Denk je aan kou? Dan krijg je waarschijnlijk kippenvel. Denk je aan chocola? Dan krijgt je trek in chocola. Denk je aan die moeilijke collega? Dan pakt je onderbewustzijn het dossier erbij, en krijg je een herhaling van alle situaties die je met die collega hebt meegemaakt. Krijg je een hele dag geen bericht van je partner en denk je heel even de gedachte dat je heel misschien geen goede relatie hebt? Dan zal je ego je adviseren om de relatie te verbreken. Denk je de gedachte dat je ziek wordt van je werk? Dan word je waarschijnlijk ziek van je werk. 

Ik praat wel over je, wij en ons.. Maar eigenlijk heb ik het vooral over mezelf, en misschien herken je jezelf hier ook in. Ik begin in ieder geval steeds duidelijker te zien hoe alles wat ik ooit heb gedacht, een fysieke verschijningsvorm heeft gekregen. Mijn hele leven dacht ik mijn gedachtes onbewust, zoals de meeste mensen, maar dat maakt de scheppingskracht ervan niet minder. Ik was een Sloppy Thinker. Nu ik erachter begin te komen hoe het werkt, word ik waakzamer op mijn gedachten. Ik realiseer me namelijk dat negatieve gedachtes ook een fysieke realiteit kunnen worden als je er maar genoeg aandacht aan geeft, en waarom zou ik dat willen? Ik wil graag een gezond, fijn, makkelijk, comfortabel, liefdevol en gelukkig leven. Dat kan alleen maar een fysieke werkelijkheid worden, als er zulke gedachtes aan vooraf gaan. Ik sta aan de poort van mijn geest, en zorg ervoor dat gezonde gedachtes, gelukkige gedachtes, fijne gedachtes en liefdevolle gedachtes door mogen lopen naar mijn brein. Negatieve gedachtes worden bij de poort geweigerd. Die komen er niet in. Soms zijn negatieve gedachtes goed vermomd als oordeel of als zorg, en sneaken ze toch langs mijn bewaking. Eenmaal in mijn brein, is het regime streng. Geen aandacht! Liefdevolle gedachtes geef ik volop aandacht. Ik denk ze vaker, intenser, en roep de bijbehorende emoties op. Na een paar minuten voel je dan de energie door je lichaam stromen. De eerste tekenen van de fysieke manifestatie. Die leuke vakantie is dan misschien nog niet eens geboekt, maar het voelt alsof het al zo is. Door je gedachtes, gaat je brein aan het werk. Je lichaam denkt dat het al zo is en reageert erop. Echt fantastisch.

Ik probeer deze formule zoveel mogelijk