As I began to love myself..

'.. I stopped craving for a different life, and I could see that everything that surrounded me was inviting me to grow.' - Charlie Chaplin


7 mei 2019  

‘Wie van jullie heeft moeite met deze houding?’  Ik steek voor de zoveelste keer mijn vinger op. Ik heb moeite met elke houding. ‘Marije, wil jij naar voren komen? Dan kunnen we even laten zien hoe je deze houding aan kunt passen voor mensen die niet zo flexibel zijn.’  Elke dag weer. Aan de ene kant voelt het fijn om naar voren te komen, want dan weet ik precies hoe ik de houding zelf kan doen. Maar aan de andere kant groeit mijn twijfel bij elke nieuwe houding die we leren. Hoe kan ik ooit een goede docent zijn, als ik al deze houdingen zelf niet eens kan?

In de laatste week van mijn yogaopleiding ga ik toch maar een gesprek aan met de docent. Is het wel een goed idee om yoga-docent te worden? Hoe nemen mensen mij nou serieus? Kan ik niet beter iets anders gaan doen? Mijn docent antwoordt: ‘Het gaat niet om de houding, het gaat erom wat er in je lijf gebeurt. Aan de buitenkant kun je dat niet zien. En, zoveel mensen zijn zoals jij. Er zullen mensen in je klas komen die weinig bewegingsruimte hebben, mensen met blessures en stijve gewrichten. Voor al die mensen is het fijn om een docent te hebben die weet hoe het voelt. Die snapt dat het gaat om ontspanning, plezier en wat er van binnen gebeurt. Die weet hoe je een houding aan kunt passen, zodat yoga voor iedereen fijn is. Marije, jij moet echt docent worden’. Ik besluit om te luisteren. Ik ga docent worden en ik ga mijn lichaam accepteren zoals het is. 

Dat is nu ongeveer een half jaar geleden. Ik ben yogajuf geworden, en ik heb mijn lichaam geaccepteerd. Ik doe bijna elke dag yoga en ik merk dat ik flexibeler word. Maar vooral dat ik er plezier in heb. Ik had bedacht dat ik wel iets verder uit mijn comfortzone zou kunnen gaan en dat ik wel foto’s en filmpjes zou kunnen maken van verschillende yoga-houdingen, zodat mijn yogi’s ook thuis kunnen oefenen. Natuurlijk begon ik met houdingen die ik zelf wel redelijk comfortabel kan, zodat het er op een filmpje een beetje leuk uitziet. Maar na een paar keer iets gepost te hebben, realiseerde ik me dat ik in sommige houdingen echt niet ver kom, en dat dat er op een foto of filmpje toch een beetje suf uitziet. Vooral tussen al die super-yoga-docenten die hun benen alle kanten op kunnen bewegen en als slangenmensen op één vinger balancerend ondersteboven opgekruld liggen. Dat gaat mij nooit lukken, hoeveel yoga ik ook doe. Dus wat nu? Of, ik ga de foto’s photoshoppen, of ik stop met de filmpjes. Of.. 

Als ik die docent wil zijn die iedereen wil laten zien dat yoga voor iedereen is, waarom kan ik dat dan niet laten zien? Als het toch gaat om wat er van binnen gebeurt, en niet hoe de houding eruit ziet, dan zou het ook niet uit moeten maken hoe gracieus de houding wordt uitgevoerd. Dus. Niets photoshoppen, en niet stoppen. Doorgaan. Ik besluit dat ik beste vrienden word met de zelfontspanner en ren honderd keer heen en weer van mijn iPad naar de yogamat. De kussens liggen overal. Als ik de foto’s terugkijk lig ik in een deuk. In mijn eentje. Dit is echt hilarisch. Als mensen hier niets van leren, dan kunnen ze er in ieder geval om lachen. En als zij er niet om kunnen lachen, dan kan ik dat gelukkig wel. En ik merk dat ik plezier begin te krijgen in hoe ik ben. Dat ik plezier begin te krijgen in mijn lichaam. Ik begin me te realiseren dat mijn schijnbare gebreken een grote bron van kracht en plezier zijn. Dit gaat verder dan acceptatie, dit begint te lijken op zelfliefde. 


Liefs, Marije

Ps. Vanaf nu kun je foto's en filmpjes verwachten in de serie Hatha@Home voor Harkige Harry's.